Ήρθε επιτέλους αυτή η μέρα του χρόνου. Αυτή που τα θυμάσαι όλα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Που ξαναγυρίζεις πίσω και δεν πιστεύεις ότι πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια γιατί ακόμη στα ντουλάπια της κουζίνας κυκλοφορούν μπιμπερόν, στα συρτάρια υπάρχουν ξεχασμένα ζιπουνάκια, γιατί είπες θα το φορέσει σε μια κούκλα της και εσύ ακόμη την παίρνεις αγκαλιά για να μην ακουμπήσουν οι καθαρές πατούσες της στο πάτωμα και λερωθούν...
Κι εκείνη όμως περιμένει αυτήν την μέρα με λαχτάρα. Μια λαχτάρα που δε μοιάζει σε τίποτε με τη δική σου. Ξέρει πως είναι η δική της ξεχωριστή ημέρα και πως όλα θα της χαριστούν απλώχερα.
Όλο τον χρόνο συζητάμε για το πάρτι των γενεθλιών. Πως θα είναι , που θα γίνει, ποιοι θα έρθουν, τι θα της φέρουν...Δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Ακόμη και αν το budget μας ήταν πολύ περιορισμένο.
Έτσι διαλέξαμε να κάνουμε το πάρτυ μας σε μια πανέμορφη αυλή στην καρδιά της Αθήνας. Στον υπέροχο κήπο του κτιρίου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων.
 |
| Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων |
