Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Ημερολόγιο καταστρώματος: Ημέρα 2η, "Το ένστικτο"

Δεύτερη μέρα σήμερα που θα αποπειραθώ να βγω από την "καμπίνα" μου στο "κατάστρωμα". Ευχαριστώ όλους εσάς που πολύ γρήγορα με αποδεχθήκατε στην παρέα σας και μου δώσατε εγκάρδιο καλωσόρισμα.

Οι σκέψεις της ημέρας που ακολούθησαν το παρθενικό μου ταξίδι είναι οι εξής:
-Ωραία, έκανες το blog. Τώρα τι έχεις να τους πεις; Για τι πράγματα θα γράφεις; Οι περισσότεροι bloggers που παρακολουθώ κάτι έχουν να πουν. Έχουν διαλέξει ένα θέμα: τα παιδιά, την οικογένεια, τις χειροτεχνίες, το προσωπικό τους ημερολόγιο κ.ο. Εσύ τι έχεις να προσθέσεις;
Δεν έχω ακόμη βρει απάντηση αλλά θα ακολουθήσω απλώς την καρδιά μου και το ένστικτό μου.
Και σήμερα το ένστικτό μου μού λέει να σας διηγηθώ μια προσωπική μου ιστορία που συνέβη μόλις εχθές:

Εχθές λοιπόν με αφορμή μια φίλη που είχε το κοριτσάκι της με κάποια μόλυνση στα μάτια και θα επισκεπτόταν την παιδοφθαλμίατρο είπα να πάω κι εγώ τη δική μου κόρη, ετών 6μιση, για έναν τυπικό οφθαλμολογικό έλεγχο. Είχα επισκεφθεί ξανά οφθαλμίατρο όταν ήταν σε ηλικία 2 ετών αλλά όχι παιδοφθαλμίατρο και με είχε καθησυχάσει. Ε, τώρα που πήγε και στο δημοτικό πρώτη χρονιά είπα να ξαναδώ το θέμα. 
Στην ερώτηση λοιπόν της γιατρού για ποιο λόγο την επισκέπτομαι είπα πως είναι καθαρά τυπικοί οι λόγοι. Βέβαια, πρόσθεσα, έχω παρατηρήσει ότι καμιά φορά όταν είναι λίγο κουρασμένη ή αφηρημένη έχω την αίσθηση ότι το ένα μάτι της δίνει την εντύπωση σαν να κοιτάει το κενό. Ωστόσο είναι κάτι που μόνον εγώ το βλέπω αυτό πάνω στο παιδί. Κανένας άλλος δεν το παρατηρεί. Όμως όσο ξέρει μια μάνα το παιδί της δεν το ξέρει ο κόσμος όλος και η γιατρός συμφώνησε μαζί μου.
Ας την εξετάσουμε λοιπόν.....
Μισή ώρα αργότερα ήρθε και η διάγνωση. Διαλείπουσα εξωτροπία.

Τι είναι αυτό; Ούτε κι εγώ ήξερα. Απώλεια όρασις στο ένα μάτι 5/10. Τι σημαίνει αυτό; Ούτε κι εγώ ήξερα. Αυτό που ξέρω είναι ότι έπρεπε να εμπιστευτώ το ένστικτό μου και να πήγαινα το παιδί στον παιδοφθαλμίατρο ένα χρόνο πριν. Θα γινόταν κάτι; Όχι, απ' ότι πληροφορήθηκα. Έπρεπε να το είχα κοιτάξει από όταν ήταν 2 ετών. Τότε ίσως να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.Τώρα δε γίνεται τίποτα.

Συμπέρασμα 1ο: Στην παιδοοφθαλμολογία δεν περιμένουμε να εμφανίσει σύμπτωμα το παιδί για να το εξετάσουμε. Πρέπει απαραιτήτως όταν το παιδί είναι έξι μηνών να γίνεται ένας πλήρης οφθαλμολογικός έλεγχος από ειδικό γιατρό κι όχι από τον γιατρό των ενηλίκων ούτε τον παιδίατρο. Μετά στα 2 χρόνια και μετά στα 6 χρόνια. Υπάρχουν παθήσεις του ματιού που φαίνονται μόνο μέσα από τα ειδικά μηχανήματα και που θέλουν πρώιμη παρέμβαση διότι έχουμε τη δυνατότητα να τις εξαλείψουμε και να τις θεραπεύσουμε κι όχι τόσο απλουστευμένες όπως χοντροειδέστατα νομίζουμε " α, αφού βλέπει το παιδί μακρυά, άρα είναι καλά και δεν έχει τίποτα."

Συμπέρασμα 2ο: Μην περιμένετε να δει και κάποιος άλλος αυτό που εσείς βλέπετε για να επιβεβαιώσει ή όχι τους φόβους σας. Μόνο μια μάνα ξέρει το παιδί της.

Συμπέρασμα 3ο: Δεν είχα τα χρήματα για μια τέτοια εξέταση και αφού ένιωθα ότι το παιδί βλέπει καλά δεν μπήκα στην διαδικασία να επιμείνω. Τώρα που πήρα την απάντηση "έπρεπε να είχατε έρθει 4 χρόνια νωρίτερα γιατί θα μπορούσαμε να είχαμε αντιμετωπίσει το πρόβλημα" τι αξία έχουν τα χρήματα τώρα;

Συμπέρασμα 4ο: Όταν το πρόβλημα στο παιδί έχει φτάσει σε σημείο να φαίνεται συνήθως είναι πολύ αργά κι αυτό ισχύει και σε άλλα θέματα, (αναπτυξιολογικά, μαθησιακών δυσκολιών κ.α.). Πρέπει να λειτουργούμε προληπτικά.

Συμπέρασμα 5ο: Ακολουθείτε πάντα το ένστικτό σας ακόμη και αν οι γύρω σας δεν σας υποστηρίζουν όσο θα θέλατε ή θα έπρεπε και κυρίως χρησιμοποιήστε προς όφελός σας τις ειδικότητες των παιδό-ιατρών. Μην πηγαίνετε για τα παιδιά σε γιατρούς ενηλίκων. Δεν είναι η ίδια επιστήμη και δεν έχουν τον ειδικό εξοπλισμό. 

Τέλος, επειδή όπως και να το κάνουμε μια στεναχώρια την πήρα. Πάω να ράψω τίποτα για να μπαλώσω τα κομμάτια της ψυχής μου.



Δημοσίευση σχολίου